Vandaag nemen we het er even van om wat langer te blijven liggen en doen ons tegoed aan een uitgebreid ontbijtje van de overgebleven aardbeien en bakken nog wat eieren.
We pakken alles weer in.( dat valt niet mee, elke dag je koffer dicht te krijgen)
Ondanks de waarschuwingen gaan we toch de onverharde Valley Drive rijden. We zijn hier immers niet voor niets naar toe gekomen en dichterbij de rotsformaties kom je alleen met de auto.
We betalen 15 dollar aan de indiaan en dan mogen we door rijden. We draaien de weg op en veren gelijk op en neer door de vele kuilen in de weg. Dat gaat wat worden?
Stapvoets rijden we door en komen er al snel achter, dat als we deze snelheid aanhouden we vanavond niet op tijd in Page zullen aankomen. Nog een stukje om wat foto's te schieten, maar dan besluiten we om te draaien. Met een MiniVan is het niet te doen om deze weg te rijden. We zijn het er over eens dat we gezien hebben waar we voor gekomen zijn en het zo ook goed is.
Op naar Page, Dit ligt op de grens van Arizona en Utah. We rijden een korte rit vandaag en om 12.00 uur komen bij het Super 8 Motel aan. Het is hier inmiddels bloedje heet en het zwembad lonkt. Maar dat lijkt ons niet zo verstandig in de volle zon. We rijden naar de Glenn Canyondam, de Colorado rivier wordt hier door een stuwdam tegen gehouden en er is een groot meer met prachtig blauw water.
We zijn hier al eerder geweest maar nu willen we een rondleiding nemen. Er is een strenge controle en mogen niets mee naar binnen nemen. We zakken heel wat meters naar beneden met de lift. Wat we te zien en horen krijgen is zeker de moeite waard. We hebben ook een prachtig uitzicht over Lake Powell..
Na afloop bekijken we nog de film en dan gaan we terug naar de auto en rijden richting de jachthaven waar we nog wat mooie foto's maken.
Op de terugweg gaan we nog naar de Walmart en de Safeway om onze voorraad drinken aan te vullen. Ook de knip is inmiddels leeg dus er moet geld opgenomen worden uit de flappentap. We stoppen onze Visacard er in en toetsen 300 dollar in. Er komt 100dollar uit en wachten op de rest van het geld. Maar er komt niets meer.......
We spreken een medewerker aan en die beloofd iemand te halen. Diegene weet het ook niet en dus moet de machine open gemaakt worden om een en ander uit te laten zoeken.
Beveiliging wordt opgetrommeld en na een uurtje gaat ie eindelijk open....
Dan blijkt dat de dollarbiljetten op zijn en we krijgen onze 200 euro van de bedrijfsleider mee. Pffff....
Op de parkeerplaats staat een modelboot die je kan huren voor op het meer. We vergapen ons aan de luxe aan boord en de verhuurder laat trots van alles zien.
Inmiddels is het vier uur en we gaan inchecken in het hotel. We krijgen wederom een mooie grote kamer waar we 2 nachten door gaan brengen.
Settelen doen we straks wel, eerst een duik in het zwembad! Als we lekker liggen in de zon, komt er een nederlands stel bij ons kletsen. Altijd erg leuk om je belevenissen te delen en eventuele reistips op te doen. De wereld is maar klein, ze blijken bij ons om de hoek te wonen en de man heeft les gegeven bij Sven op school.
Gesprekstof genoeg en we hebben met de nodige drankjes nog een paar gezellige uurtjes met elkaar.
Dan is het tijd om te gaan eten. We hebben het plan om naar de Denny's te gaan.(de favo van Sven en Carmen)
We bestellen voor de verandering maar eens een Baconburger. Het smaakt weer erg lekker en gaan met een volle buik terug naar het hotel.
Vlak voor de afslag naar het hotel horen we een knal en komt er een vreemde brandlucht in de auto. We schrikken ons rot! Marcel kan nog net de inrit oprijden en merkt dat er iets goed mis is. Een klapband!!!
En nu? Dat wordt een bandje wisselen..... Het is echter pikdonker en we besluiten bij het hotel een lamp te gaan halen.
Ondertussen komt de highwaypatrol aan Marcel vragen waarom hij hier stil staat.
We krijgen gelijk alle hulp van Joe! Hij schakelt zelfs een collega in!
De reserveband blijkt in het midden onder de auto te zitten. De krik gaat echter niet hoog genoeg om hem er onder uit te slepen.
Joe en zijn collega vinden het niet goed dat Marcel onder de auto kruipt, stel je voor dat.... Ze bellen met Alamo en besluiten een takelwagen te laten komen. Ala 240 dollar contant!!! Als de beste man het wiel er eindelijk onderuit heeft, blijkt het een "thuiskomertje" te zijn!
Hier kunnen we niet nog een paar duizend kilometers mee de bergen in en Joe belt wederom met Alamo. Ze komen morgen de auto omruilen voor een andere....Het is nu bijna middernacht.
Het is 6 a 7 uur rijden vanaf het verhuurbedrijf.
Inmiddels hebben Sven en Carmen de pc in de lobby hun eigendom gemaakt en zitten met hun vriendjes en vriendinnetjes te chatten die in nederland vroeg op zijn. Raar hoor, wij gaan zo pas naar bed.
We vertrouwen erop dat het morgen allemaal goed gaat komen, het is maar goed dat we hier nog een nachtje extra blijven.
Aantal gereden kilometers 193
Geen opmerkingen:
Een reactie posten