We worden om half 9 gewekt door de wekker. We maken weer een ontbijtje en pakken de koffers weer in. (hoe vaak we die al opnieuw hebben gedaan...pfff)
Eigenlijk wilden we nog met de kabelbaan naar boven de berg op, maar omdat het teveel tijd kost om naar beneden te wandelen besluiten we dat we beter op tijd kunnnen vertrekken vandaag.
We richten de auto weer in en gaan op weg naar MonoLake.
Het is een klein half uurtje rijden en ligt vlakbij de aflag van de weg.
Dit water is meer dan een miljoen jaar oud en heeft een hoog gehalte aan zout, in de loop der tijden zijn er zouttorentjes ontstaan. Deze worden Tufa's genoemd.
Het blauwe water is prachtig.
We wandelen hier wat rond, alleen stinkt het er nogal en zijn er veel kleine vliegjes die boven het water hangen.
Dan moeten we toch echt verder.... Op weg naar Bodie, nog een dik uur omrijden is en het laatste stuk moeten we nog eenmaal een Dirtroad rijden, (laat Alamo het maar niet horen) Deze is maar 13 kilometer maar wel vol met kuilen. We rijden stapvoets en hopen dat er niks mis gaat... De auto hobbelt flink op en neer en Marcel stopt om te laten weten dat hij het eigenlijk helemaal niet ziet zitten om dit nog 13 kilometer te doen. We halen hem over dat dit echt de moeite waard is om te gaan bekijken en bij het woord "mietje" is ie om....hahaha. Als er wat gebeurd geeft ie ons de schuld.....Da's goed hoor! Het is wel heftig en spannend maar uiteindelijk komen we aan in een verlaten goudzoekersdorpje. Alles is hier in originele staat gebleven. Als je tussen de huisjes doorloopt kun je je helemaal voorstellen hoe de mensen hier vroeger hebben geleefd. We gluren door de raampjes naar binnen en zien soms nog wat achtergebleven meubels staan. De laatste bewoners zijn er rond 1940 weg getrokken omdat er geen goud meer was.
Het dorpje lag best uitgestrekt en we blijven hier dan ook langer dan eigenlijk gepland is. De begraafplaats slaan we vanwege tijdgebrek dan maar over.
We moeten weer over diezelfde weg terug rijden en gelukkig gaat het goed... Marcel is opgelucht dat dit de laatste onverharde weg was in onze reisplanning. Jij met je leuke ideeen roept ie....Ik doe het nu echt niet meer....
Inmiddels is het na twee uur en moet er nog even gegeten worden. We hebben dan wel geen camper maar zijn van alle gemakken voorzien. Koelbox en eten zat....
Na drie uur draaien we de Tiogapass op, dit is de toegangsweg naar Yosemite (nog 2 uur rijden) Deze weg is echt de mooiste van heel Amerika!! Zoveel mooie verschillende uitzichtpunten, bergen, meren, bossen en hertjes, je komt het hier allemaal tegen. We stoppen regelmatig om dit moois op de foto te zetten. Het weer is inmiddels wel aan het betrekken en af en toe valt er een druppel regen.
Uiteindelijk rijden we de vallei binnen, op zoek naar Curry Village waar we 2 overnachtingen hebben geboekt. We slapen in een canvas tent voor 5 personen, dat zijn we niet gewend maar het lijkt ons wel een avontuur.
Als we inchecken krijgen we de nodige info over het park en voorlichting over de beren die er rondlopen. Er is ook een filmpje waarin je ziet wat die beesten allemaal doen om aan eten te komen. Alle spullen moeten uit de auto, er mag nog geen pen in blijven liggen...Er lopen rangers over de parkeerplaatsen die het controleren.
De tenten staan dicht op elkaar en zijn heel basic. Er staan enkel bedden en een kastje met spiegel er boven. Er hangt een touwtje om het licht aan te doen. Voor de tent staat een kist en daar moet al het eten, drinken en toiletspullen in. We doen het braaf, we willen immers geen ongewenst bezoek vannacht. De douches en toiletten zijn lekker dichtbij maar of we daar vannacht naar toe durven??
We laten de spullen achter en gaan op zoek naar de restaurants. Vanavond kiezen we pizza. Het bestellen gaat vlot maar dan blijkt dat je een nummertje krijgt en de wachttijd minstens een uur is!!! Balen maar we moeten toch eten.....
Na het eten is het al flink schemerig en we maken nog een kleine wandeling met onze zaklamp. We zien weer hertjes van dichtbij.
Daar zitten we dan, het is 20.00 uur en druk bij de douches, we zien iedereen in nachtkleding voorbij onze tent gaan en vragen ons af of de onze tijd wel klopt?
Het blijkt dat om 22.00 uur alle lichten uit moeten zijn en stilte op het terrein!
We treffen dan ook zo onze voorbereidingen en dan komen de spelkaarten weer voor de dag, nog maar een potje dan?....
De temperatuur koelt snel af en we denken niet genoeg aan de dekens te hebben vannacht. Mars en ik halen nog 2 keer 5 dekens op bij de receptie, dat is best zwaar 10 dekens!
Overal hoor je mensen praten en lachen in hun tenten, heel gezellig allemaal.
Als het dan om 22.00 uur helemaal stil en donker is, krijgen Sven en Carmen de slappe lach. Dit komt natuurlijk van de spanning, stel je voor dat er een beer komt vannacht en wat doen we dan? Wij zijn er ook niet gerust op en met zn allen maken we elkaar lekker bang. Dit is voor hen echt avontuur....
Nadat we dan toch in slaap zijn gevallen wordt ik weer wakker van een brommend geluid en ik meen het echt heel dichtbij te horen? Na dit enkele minuten te hebben aangehoord maak ik Mars wakker. Die lefgozer gaat op onderzoek uit en het blijkt de buurman te zijn aan de achterkant van de tent. Pfff.... gelukkig! Dat is nou kamperen!
We kruipen dicht naar elkaar toe onder de 4 dekens, het is niet koud maar ijskoud!!!
Aantal gereden kilometers: 314
