Onze kamer grenst aan de parkeerplaats van het hotel. Afgelopen nacht heeft er een auto-alarm staan loeien.... We hebben geen oog dicht gedaan!
We ontbijten op het terras bij de receptie heerlijk in het ochtendzonnetje.
Daarna gooien we de tank nog maar eens vol en gaan weer op weg.
In Monterey staat een van de oudste missieposten van Californie, hier gaan we natuurlijk een kijkje nemen.
Het valt niet mee voor de Tomtom om het juiste adres te vinden, maar na tig rondjes en wat navraag hebben we het toch gevonden.
Het is zondag en er begint net een dienst, zo krijgen we iets van de sfeer mee.
Het ziet er allemaal heel romantisch uit.
Ook het kerkhof is de moeite waard om even langs te lopen.
Dan is het tijd om aan de US1 te beginnen...Dit schijnt de mooiste weg van Amerika te zijn? We hebben er hoge verwachtingen van.
We zien de mooie kustlijn en de mist op de zee hangen. Dit is echt heel mooi.
Bij Big Sur rijden we het Julia Pfeiffer Statepark binnen. We gaan hier een flinke wandeling door het bos maken naar een verborgen waterval.
Marcel, Sven en Carmen lopen voorop en het wordt al gauw erg heuvelachtig.
Ma en ik beginnen rustig en kletsen er lekker op los. Al na een kilometer laat onze conditie het afweten en puffen we alleen nog naar elkaar. Om de paar minuten vragen we ons af of die waterval de moeite wel waard is? Op een gegeven moment moeten we een flinke berg op en ik zie een paadje omhoog om de weg af te snijden.
Het is nogal stijl maar ik ben als eerste boven. Ma staat te kijken en denkt, wat dochter kan, kan ik ook en klimt omhoog. Natuurlijk sta ik haar aan te moedigen en als ze bijna boven is glijden haar slippers weg.... Ze rolt naar beneden door het donkere zand. Als ze met haar rug naar me toe op haar kont zit en moet lachen weet ik dat het goed met haar gaat. Dan draait ze zich om en ik zie mijn moedertje van kop tot teen onder het zwarte zand zitten! Ik moet zo lachen, we komen niet meer bij! Mijn blaas kan het allemaal niet meer aan en ik voel mijn eigen watervalletje zo langs mijn blote benen omlaag sijpelen. Intussen geen spoor meer van onze medereizigers te bekennen. Dan maar wachten tot ze terug komen. Die waterval kan ons gestolen worden.
Gelukkig duurt het niet zo heel lang en we vertellen ons verhaal. We lopen met zn allen terug. Natuurlijk ligt mijn koffer onderop in de auto en valt het niet mee om schone kleding te pakken. Marcel kan de humor er niet van in zien.
Gelukkig kunnen we ons wassen in de toiletten van het restaurant en even later zitten we weer schoon in de auto!
We rijden weer langs de kust en zien de zeehonden/koeien op het strand liggen.
Echt heel leuk. Als we uitstappen voor wat foto's is het best koud. De mist blijft maar boven het water hangen.
Wat een schatjes....
We overnachten in Santa Maria Inn, het oudste hotel van de stad. Volgens ons ook het mooiste van de stad.... We hebben weer een prachtige kamer.
De badkamer is poepchique! Na ons avontuur van vanmiddag is dit een welkome luxe....
We eten aan de overkant bij een steakhouse. Zulk lekker knoflookbrood hebben we nog niet eerder gekregen, mmmmm
Dan is er weer een dag voorbij... Voor we het weten is het einde van onze reis nabij....
Aantal gereden kilometers: 327
Geen opmerkingen:
Een reactie posten